Back to index

Visitor's reactions/ reply
(only after your explicit permission)

Visitor :

A.K.van der Rhee

Den Braven Aerosols.
a.vdrhee@denbraven-aerosols.de

Datum 06-01-2005:

Beste jan

komplimenten met uw site! Zeer informatief.

 

Ik ben opzoek naar een berekening van de specifieke warmte (Cp) van gassen (met name stikstof, koolzuur en water) bij hoge temperaturen (tot 6000 C)

 

ik heb uit mijn oude leerboeken PBNA chemische technologie de volgende vergelijkingen:

 

Cp bij T (°C): in J/kmol.°C

 

N2:

Cp = 29060 + 2,84*t + 0,55 *10-3  * t²

 

CO2:

Cp = 38070 + 20*t - 3,5 *10-3  * t²

 

H2O

Cp = 35030 + 3,70*t + 5,5 *10-3  * t²

 

Volgens het cursusboek zijn deze formules geldig tot 2200 C

Voor de berekeningen die ik wil uitvoeren heb ik de formules tot 6000C nodig

 

kunt u mij verder helpen?

 

met vriendelijke groet

 

A.K.van der Rhee


Reply :

Sent: Monday, 10, 2005 10:02 AM

Geachte Ad,

Mijn dank voor Uw bezoek aan mijn website en Uw positieve reactie hierop.

Tot mijn spijt heb ik echter géén informatie omtrent het verloop van de specifieke warmtes van de door U genoemde gassen bij hogere temperaturen.

Het mag echter niet uitgesloten worden dat de betreffende gassen bij hogere temperaturen (en gelijkblijvende druk) uitéén zullen vallen in elementaire gasatomen, waarbij eveneens complexe warmteëffecten -zoals Entropysprongen- kunnen optreden.

Graag zou ik Uw reactie, vraag en dit antwoord in mijn website opgenomen hebben, zodat andere bezoekers hiervan óók kennis kunnen nemen.

In afwachting van Uw eventuële accoord, met of zonder Uw personalia, Hoogachtend en met vriendelijke groet,

Jan T. Streefkerk

janstreefkerk@thermosynchronics.info


Visitor :

Hoewel ik principiëel géén reactie/ correspondentie zonder naam en/of I-mailadres van een website bezoeker hier opneem, neem ik deze i.v.m. de relevantie toch op; ik waarborg hierbij -mèt toestemming tot deze publikatie- wèl de gevraagde (met toelichting) privacy van deze hoogstgewaardeerde geïnteresseerde.

Datum: 28-07-2006

Hallo Jan,
Met grote interesse heb ik de informatie van jou tot mij genomen.
Hoewel ik een leek ben probeer ik toch het één en ander te begrijpen.

Desondanks heb ik enkele vragen:
Pgna 11: "Op de eerste plaats beschouwt de T.S. elektrische geleidings stroom niet per definitie als de verplaatsing of overspringing van individuële electronen naar aangrenzende moleculen, maar als transport van ingevangen E.M. straling (fotonen) t.g.v. een potentiaal verschil of plaatselijke oververzadigde E.M. stralingsabsorptie."

Ik probeer dit te begrijpen.
Betekent dit dat de elektrische geleidbaarheid van een materiaal wordt bepaald door enerzijds vrije electronen, maar ook het transport van ingevangen E.M. straling(fotonen)?
Zijn er ook materialen bekend die een grote elektrische geleidbaarheid hebben, maar een geringe of geen overspringing van individuële electronen en dus nagenoeg alleen werken op het genoemde transport van ingevangen etc.?
Een halfgeleider misschien?
Is zoutwater zo'n stof?

Graag jouw gewaardeerde zienswijze,
Met vriendelijke groet,

Reply :

Datum: 19-08-2006
Hallo ,
Gebruind èn verregend hierbij de beloofde poging tot beantwoording van jouw vragen.

De min of meer "klassieke" theorie, dat elektrische verschijnselen toe te schrijven zijn aan de verplaatsing van negatief geladen electronen, vond zijn oorsprong in het *Bohr'se model van de opbouw van een atoom.
Het toenmalige inzicht bestond uit een kern van één of meer eenheden positief geladen protonen met daaromheen in schillen circelende, eenheden negatief geladen electronen; een elektrische stroom werd hierbij inzichtelijk gemaakt ten gevolge van de verplaatsing van electronen, welke een aangenomen onloskoppelbare eenheid lading bevatten.

Hierbij moest dus óók aan een elektrische geleider de eigenschap toegeschreven worden, om deze electronen daadwerkelijk tijdelijk op te kunnen nemen en door te kunnen geven.
Veel elektrische verschijnselen kunnen hiermee 'verklaard', althans inzichtelijk gemaakt worden; deze breed gedragen theorie is dus niet zomaar uit de lucht komen vallen.

Tussentijds heeft de wetenschap niet stilgezeten.
Met o.a. deeltjesversnellers (cyclotrons) werden experimenten uitgevoerd welke nieuwe atomaire bestanddelen opleverden, waaronder bijvoorbeeld neutronen, neutrino's, positronen en quarks; tevens werd daarnaast verondersteld dat er ook zogenoemde Higgs- deeltjes aanwezig moesten zijn als elementaire zwaartekracht- dragers.
Deze ontledings experimenten toonden tevens een betrokkenheid (emissie) van E.M. straling.
Een voorbeeld hiervan ziet men ook bij Laser- licht; een "opgewekt" electron zendt namelijk een (E.M.) lichtpuls uit van een zeer specifieke golflengte, als deze terugvalt naar zijn oorspronkelijke positie of schil.

De Quantumtheorie werd ontwikkeld en Einstein's voorspelling, dat energie (E.M. straling) massa vertegenwoordigt, werd aangetoond bij de opwekking van (atoom)kern energie.

Samengevat heeft dit, vanuit mijn instinctieve onvrede met de nòg oudere kinetische warmtetheorie (waar ik gelukkig volgens de literatuur niet alléén in sta) geleid tot mijn visie in thermosynchronics.

Hoewel, met een beetje goede wil de kinetische warmtetheorie eveneens gekoppeld kan worden aan de klassieke elektrotheorie, meen ik toch volgens de voornoemde T.S. een aangepaste grote rol toe te kennen aan ingevangen en uitwisselbare E.M. straling.

Om uiteidelijk (ik hoop dat je je toch even door het voorgaande heen geworsteld hebt) op jouw vraagstelling in te gaan:
Bij een accu (Galvanisch element) treedt er een chemische reactie op waarbij -aannemelijk- via het electrolyt (bijv. een zoutoplossing) uitwisseling van ladingdragende electronen plaats kan vinden.

Bij opwekking van elektriciteit door inductie (een dynamo), via een fotoëlektrisch effect (bij zonnecellen), bij een thermoëlement (bijv. E.M. temperatuursmeting) en bij elektrische geleiding laat mijn visie de mogelijkheid open om -dus zonder chemische oorsprong- de betrokken (kerngebonden) electronen een overmaat aan lading op te kunnen nemen en aan elkaar door te geven.

Een zoutoplossing in water kan -volgens mij- dus als geleider E.M. lading zonder electronenbinding overdragen, terwijl er bij zijn functie als electrolyt wèl electronenoverdracht plaats kan vinden.

Zoals je ziet kan ik jouw vragen niet in absolute zin beantwoorden, maar je alléén mijn visie geven vanuit mijn onvrede met de kinetische warmtetheorie en met de frappante betrokkenheid tussen warmte, elektriciteit en elektromagnetische verschijnselen.

Met vriendelijke groet,
Jan Streefkerk

Back to index